Visions of Kalya

Twee jaar geleden, ergens ten tijde van Sint-Valentijn ging ik op routine controle bij m'n gynaecoloog. Het was een tijdje geleden, maar dat kon me niets schelen, ik was toch al jaren een "nonneke" dus wat kon er misgaan, en als er iets mis was, vooruit dan maar, it better be good! Fout moet dan ook direct goed fout zijn of helemaal niet fout. In ieder geval, net voor ik naar Egypte vertrok met een vriendin ontving ik een schrijven van het ziekenhuis om me mee te delen dat ik me asap moest aanbieden voor een bijkomend onderzoek want er was een atypie gevonden in mijn uitstrijkje. Dat leek wel iets goed fout te zijn. Hoera, joepie, waren ze hierboven dan eindelijk toch tot rede gekomen, hadden ze eindelijk beseft dat ze me hier niet langer mochten laten lijden? Misschien, heel misschien zou ik nu verlost worden van alle miserie en problemen, van mijn celibatair leven, van mijn toegenepen financiële situatie. Want ja, ik had in die tijd wel wat zelfmedelijden. Acht jaar zonder partner, dat wreet aan je. Altijd alles alleen moeten doen en moeten beslissen, zelden geld genoeg om met je kinderen op reis te gaan. Niet genoeg geld om een auto te kopen. Reden genoeg om af en toe serieus de bodem te raken zou ik zeggen. Ik ben dan ook niet het type dat regelmatig gaat zagen of uithuilen bij anderen. Het gebeurde wel, maar ik probeerde toch geen overlast te zijn want uiteraard heeft ieder huisje zijn kruisje. En misschien ging ik wel net mijn beklag doen bij iemand die op het punt stond een einde te maken aan haar relatie,... Dus was ik voorzichtig. Die brief bracht me een beetje verlichting want, let's face it, ik zou mezelf nooit van het leven kunnen benemen, dat stond wel vast. Niettemin vond ik het soms spijtig dat mijn buurman overleden was en daarna stierf de andere buurvrouw aan kanker en toen was er een jonge vriendin die overleed in een auto ongeluk maar ik bleef altijd gespaard. Ik werd zelfs nooit ernstig ziek, niemand had dus compasse met mij. In mijn ogen was er niemand die eens zei "ocharme schatje, zo helemaal alleen het altijd moeten beredderen, zonder bemind te zijn". Bij mijn ouders moest ik nooit gaan klagen, dat wist ik al want die vonden dat ik hun hulp toch had! En ja, zonder hen was mijn leven enerzijds wellicht veel zwaarder geweest maar anderzijds misschien ook veel makkelijker? Feit is dat ik 2 kinderen heb waar ik met de volle goesting, niet 100 maar 200 % voor gekozen heb en ik zou nooit iets doen wat hen schade zou berokkenen. Ik hou zielsveel van mijn engeltjes. Maar nu moest ik dus terug naar de gynaecoloog... ik kon misschien dit leven achter mij laten zonder dat iemand mij iets kon kwalijk nemen want baarmoederhalskanker kan je jezelf niet geven, of wel soms? Egoïstisch van mij, ik weet het en ik denk niet dat ik het echt meende maar de gedachte is wel door mijn hersenen geglipt. Typisch weer voor mijn ouders: toen ik het hun (lange tijd erna) vertelde, keek niet één van hen op van zijn krant. Het was nog geen voetnota waard. Ook niet toen ik vertelde van het bijkomend bloedonderzoek dat wees een mogelijke mildere vorm van leukemie. Het was zo van "ja, ze staat hier nog, ze ziet er goed uit, dus alles is in orde". Compassie moet ik dus niet verwachten van mijn ouders. Ze zullen wel koken voor mij en de kinderen wanneer ik ziek ben of weinig tijd heb, hemeltje, mijn vader komt mijn ruiten zelfs kuisen zonder dat ik het hem vraag! Om verder te gaan over de brief: ik ging dus terug op controle en zelfs daar werd alles wat geminimaliseerd. Met een echo zag de gynaecologe dat de baarmoederhals redelijk in orde was maar dat er wel een cyste in mijn eileider zat, of, ik had net mijn eisprong. Ik moest het jaar daarop maar eens terugkomen. Ja, en als ik dan net weer mijn eisprong had?! Het was waarschijnlijk van geen belang meer want ik was toch al 40+ en single met 2 kinderen. Als er echt iets ernstig aan de hand was dan ging het hele boeltje er toch gewoon uit? Bon, dat heeft de dokter niet gezegd, dat heb ik er achteraf van gemaakt. Ik ben daar wel in een huilbui losgebarsten, on-ge-loof-lijk. Dat heb ik nog nooit gedaan. Maar ik was zo ontredderd en zelfs teleurgesteld. Hoezo, ik had niets? Hoezo er moesten geen verdere onderzoeken gebeuren? De gynaecologe begreep het natuurlijk allemaal niet goed maar het kwam er allemaal uit bij mij : mijn moeilijk leven, mijn partnerloos leven, mijn anti-sociaal leven (waar ik wel zelf verantwoordelijk voor was maar ja, hoe sukkel je erin...), mijn finaciële situatie,... En zowaar, daarna veranderde alles. Het leek wel alsof de dokter een directe lijn had met mijn lot, met de hemel, geef het kind maar een naam, maar 2008 was één van de leukste jaren sinds lange tijden. Goed, het heeft niet zolang geduurd, die mooie zomer, maar ik had toch een reuuuuze zomer. Niet alles was een hoogtepunt maar het was absoluut de moeite waard. Ik ben blij dat ik hem beleefd heb. Om niemand ongerust te maken, ik ben in 2009 dus terug op controle gegaan en no problems, alles dik in orde. Helaas heeft dokter overste deze keer geen schietgebedjes gedaan voor mij : dus zomer 2009 kon beter maar we hebben wel de hele tijd een lekker weertje gehad en dat is ook veel waard! Dat bloedonderzoek had weer te maken met iets anders en neen, ik ben geen hypochonder.

Ik moet natuurlijk niets van mezelf zeggen, ik ben zelf zo semi-autistisch als maar zijn kan. Als er al zoiets bestaat natuurlijk. Of misschien is het een vorm van ADHD (ik heb ooit zo'n internet-test gedaan en volgens die test was het van dattum). Ik weet ook niet meer hoe ik moet verleiden of insinueren dat ik meer wil zonder een goede vriend te verliezen. Want laat me duidelijk zijn: een goede vriend is DB altijd geweest. Vroeg ik hem iets, hij zei meestal ja, gingen we ergens naartoe, hij volgde meestal mijn wensen of dat nu naar een eettent was of onze ronde in die stad tijdens het weekend dat we samen in het buitenland doorbrachten. Ook al liep hij soms vijf meter voor mij, hielp hij me niet met m'n hakken op die lastige kasseien, als het erop aankwam was en is DB een echte gentleman. Niet van het romantische soort maar van het gedienstige soort. Dus wanneer ik vroeg of ik zijn arm mocht vasthouden op die lastige kasseien, mocht ik dat, wanneer ik een foto wou nemen was hij niet te beroerd om mijn handtas even vast te houden. Had ik een shoppingtochtje willen ondernemen, ik ben er zeker van dat hij me geduldig zou gevolgd zijn. Als een welopgevoede jongeman. Een geweldige vent. Maar ik moet dus nog verder met mijn verhaal. Wanneer we op zaterdag samen uitgingen, hoe laat het ook werd, hij bleef niet slapen. Nooit. Tijdens het wandelen, geen hand-in-hand toestanden. Er werd nauwelijks gezoend wat ik echt wel spijtig vond maar dat was zijn onromantische kant natuurlijk, of dat is mijn uitleg en hij was gewoon niet verliefd op mij en had daarom geen behoefte aan 'klef gedoe'. Eind augustus vertrok hij op een zaterdagnacht naar huis en halverwege in de deuropening vermeldde hij langs zijn neus weg dat we de zaterdag erop niet konden afspreken omdat hij die zondag moest werken. Ik was direct klaarwakker en had hem bijna persoonlijk de deur uitgegooid. Alsjeblief zeg! Daar had hij in de loop van de avond toch al iets over kunnen zeggen en ik zou geantwoord hebben dat hij dan al om 22u naar huis mocht gaan of dat hij de zondagavond misschien even kon binnenwippen (ik woon immers op de weg van zijn werk naar huis). Maar neen, hij had me die kans niet gegeven en waarom niet? Dat en al mijn onvervulde, romantische verlangens, de onduidelijkheid over wat we hadden samen, maakte dat ik het niet meer aankon. Het aloude liedje "dan ben ik nog liever alleen" draaide weer overuren in mijn hoofd. En ik wou er niet over praten want we zaten nog niet op het niveau dat we over gevoelens konden praten. Misschien was het mogelijk maar ik kon het niet. Ik zat op een niveau waarop ik nog niet gekwetst werd. En dat wou ik zo houden. Ik ben niet het type dat zijn partner probeert te veranderen. Ik probeer te aanvaarden en ermee om te gaan. Het probleem was dat ik dacht dat ik het zou aankunnen, zo'n soortement relatie zonder romantiek of verplichtingen. Maar ik kon het dus niet. Als we mekaar na week terugzagen wou ik hem kussen maar ik deed het niet want hij deed het ook niet, dus had hij er waarschijnlijk geen behoefte aan dus deed ik het ook niet want ik wou hem niet "forceren". Maar ik wou het wel natuurlijk, kussen, met mijn hand onder zijn shirt over zijn rug wrijven, gekust worden, aanbeden worden en aanbidden. Punt is, ik dacht dat ik mezelf niet kon uiten uit angst afgewezen te worden of hem af te stoten. En dus vond ik hem abnormaal want wie wil er nu niet aanbeden worden, wie heeft er nu geen behoeft aan affectie? Uit het hele universum slaagde ik erin verliefd te worden op iemand die geen liefde mist, geen nood heeft aan affectie, aan exclusieve aandacht, aan aanbeden worden en te aanbidden. What a shame, what a pity. Meisjes vallen zogezegd op een copie van hun vader. Welnu, ooit moest ik voor een therapeut een lijstje maken van gelijkenissen tussen mijn vader en mijn twee exen. Ik kwam niet ver en zij vond dat ik het niet genoeg probeerde of dingen achterhield maar nu weet ik wel beter. Mijn eerste man was een straathond, sociaal beest, altijd op café, ambiance, niet het intellectuele type, een brasser maar wel attent, liefdevol en verrassend. Nummer twee was creatief, sportief, passioneel, attent, gul, ambitieus ook al niet het intellectuele type en hardhandig en ontrouw. Maar toen werd ik verliefd op DB en zag ik plots wel die patronen. Mijn vader is ook een intellectueel type, altijd aan het leren of lezen, heel plichtsbewust, doodnuchter, weinig creatief, beetje autisme trekjes, vindt horoscopen en paranormale enz dikke zever of minstens niet aan hem besteed, trouw, niet echt attent of romantisch. Plots zag ik hem op reis ook weer 5 meter voor mijn moeder uit lopen terwijl zij tegen mij haar beklag deed dat hij weer vooruit liep, letterlijk. Ik herinnerde me ook dat ik mijn ouders maar één keer zien zoenen heb en dat ik dat dus toen echt shocking vond. DB was gewoon een copie van mijn vader, een betere copie dat wel. En ook de eerste waar ik voor viel. Ik had tijd nodig om dit te verwerken en ik stuurde hem een aantal dingen op zodat het duidelijk was. Hij belde me herhaaldelijk op en ik antwoordde nooit want ik moest het eerst voor mezelf verwerken. Uiteindelijk belde ik hem na 2 weken zelf op met weinig maar voldoende uitleg. Ik, de extraverte, kon geen open gesprek hebben omdat hij altijd zo gesloten was. Elke andere man had ik een waslijst van mijn grieven gegeven maar bij hem kon ik het niet want hij had ook nooit iets beloofd, hij had nooit iets gezegd. Ik kon hem niets kwalijk nemen. Maar ik had tijd nodig, tijd om mezelf te vergeven dat ik iets gedaan had wat niet in mijn aard lag, tijd om DB alleen als vriend te zien. Geen bijbedoelingen, no hidden agendas, no strings attached. En gelukkig lukte dat. Ik denk dat hij het me ondertussen ook vergeven heeft want we hebben sindsdien toch nog regelmatig afgesproken, ook al was dat elke keer op mijn vraag en niet op zijn initiatief. Ik heb hem dus maar eens gevraagd of hij niet 'neen' durft zeggen maar volgens hem is dat helemaal niet het geval. Ik ben blij dat ik een maatje heb dat mij vergezelt naar een zeldzaam feestje (maar niet meer bij de familie) of een optreden,... Alleen blijft het moeilijk om andere mensen te overtuigen dat het niet meer is dan dat. Een gezamelijke vriendin vroeg onlangs of er nu eindelijk al wat initiatief kwam en ik antwoordde dat ze dat zo niet moest zien, dat DB zoals mijn broer was, zij antwoordde "maak dat de kat wijs".

Hoe lang kan een passioneel iemand zonder liefde? Zonder aandacht? Zonder aantrekkelijke bewonderaars? Lang, heel lang, en ik kan het weten. Passioneel zullen ze me niet meer noemen, integendeel, ik ben een koud kieken geworden. Ik heb dan ook niet veel aanbidders gehad, ben 1O jaar ouder en 10 kg dikker. Dan 10 jaar geleden dus. Ik had nooit gedacht dat ik zolang single ging blijven want had ik het geweten... voorwaar, dan leefde ik nu niet meer. Ik probeerde nochtans wel onder de mensen te komen, ik stond ingeschreven bij verscheidene datingsites, ik ging zelfs alleen op reis. En al zeg ik het zelf, ik was toch wel een 'hot chick' 10 jaar terug. Naarmate de jaren verstreken werd ik onzekerder en dikker en daardoor nog meer onzeker, het spiraalverschijnsel. Gedurende de eerste 4 jaren was er 2x een potentiële kandidaat. De eerste kon geen genoegen nemen met het feit dat ik niet smoorverliefd was en de tweede wou na 2 afspraakjes al liever met het lief van zijn zus naar de Erotica-beurs dan dat hij onze afspraak naleefde. Exit nr 2. Mijn koele periode was begonnen. Met mijn voeten spelen? No way, take it or leave it. Dus bleef ik nog 3 jaar alleen verder sukkelen van datingsite naar datingsite. Ondertussen was ik van pure miserie flink beginnen zuipen en fretten. De hot chick was voorgoed verdwenen en de 20 kg extra had ik er gratis bovenop gekregen. Ik wist dat het zo niet verder kon, nam de koe bij de horens en zette mezelf op een dieet, bande de alcohol uit mijn leven en kwam op een stomme maandag geheel onverwacht een oude kennis tegen. Er was toen al 5 kg af. Hij was waarschijnlijk niet zo onder de indruk van mij als ik van hem maar floep: feromonen vlogen in het rond of was het Cupido? In ieder geval, ik was verkocht. We kregen een goed contact, haalden in de loop der maanden herinneringen op aan vroeger en 9 maanden later (nog 5 kg lichter) leende hij me een boek. Maar in dat boek zaten briefje noch hint dus ja, hoe zat het nu? We hadden ook af en toe telefonisch contact en toen we in december nog eens met mekaar aan de lijn hingen stelde ik voor om samen iets te gaan eten. Hij vond dat een goed idee, maar de eerste weken zou hij geen tijd kunnen maken voor een etentje, hij zou me later wel contacteren. !!!!! Vooruit, wat moet je daarvan denken? Crystal clear zeker, die man was of totaal niet geïnteresseerd in mij, of homo of playing hard to get? Anyhow, 3 weken gingen voorbij en ik hoorde niets van hem. Nog 2 weken later moest ik hem professioneel weer onder ogen komen en ik had er me al lang bij neergelegd dat ik dat blaadje om moest draaien. Tot hij plots zijn agenda nam en zei dat we nog een datum moesten vastleggen voor dat etentje. Je kan je mijn verbazing wel inbeelden? Na het etentje (in een veel te sjiek restaurant, mea culpa) gingen we nog een pint drinken. En in zo'n fancy bar stelde hij voor dat we dan samen maar eens naar NY moesten gaan. Punt. Een man van weinig woorden. Bij het afscheid kreeg ik een kuise kus op mijn wang. Ik hoorde weer niets meer en stuurde hem dan maar een mailtje ivm dat NY-voorstel. Er kwamen wat vage afspraken, ik vertrok naar Egypte met een vriendin ; vervolgens gaf ik een verjaardagsdrink en nodigde hem ook uit. Nog later kwam hij eens eten op een zondagmiddag om concreet af te spreken voor onze trip. De liefde van de man gaat door de maag, dus ik besloot mijn best te doen maar hij nam van niets 2 porties en zei ook niets over het eten. Hij zal het niet lekker gevonden hebben zeker? We besloten een proefweekend te doen naar een minder toeristische Europese stad. Het was er prachtig. Geweldig mooi weer, mooie stad, een groot tweepersoonsbed en... geheelonthouding. Daarna wisselden we onze foto's uit, gingen we nog eens samen eten. Hij vergezelde me naar de diploma uitreiking van mijn dochter en toen vierden mijn ouders hun huwelijksverjaardag. Ik was het beu om op elk feestje alleen te moeten zitten, soms zelfs genegeerd te worden door mijn broers en zus en ik vroeg m'n ouders of ..., ik moest het niet vragen, ze zeiden me zelf dat ik DB moest meebrengen. Zogezegd zogedaan en hij kwam. Na afloop gaf ik hem een dikke knuffel om hem te bedanken dat hij gekomen was en dat het zo leuk geweest was met hem erbij. En die knuffel duurde iets langer dan ik bedoeld had omdat hij me nog zolang bleef vasthouden. Enkele weken later vierden zijn ouders hun huwelijksverjaardag en mocht ik met hem meegaan. Maar nog was er niets gebeurd. We gingen in juli samen naar een optreden waar we zijn ex en nog enkele vrienden tegenkwamen en iedereen ging er maar van uit dat we een stel waren. Halverwege de grote vakantie gingen we op zijn initiatief dan toch een stapje verder. Op een manier die mij totaal vreemd was. Zonder de gebruikelijke voorafgaande zwoele omhelzingen en zoenen die het verlangen alleen maar aanwakkeren. Bijna zoals een prostituee een klant ontvangt. Klinisch. Na afloop was ik dus niet verheugd of in extase maar ontnuchterd. Waarom kon mijn liefdesleven nu niet over rozen lopen? De week nadien hadden we weer afgesproken (we zagen ook zijn ex en vrienden weer) en bleef ik bij hem slapen. Er gebeurde niets. Toen ik in de namiddag aangaf weer naar huis te willen nam hij me op zijn schoot en vertelde me dat 'dat van vorige week' misschien beter niet gebeurd was en dat hij me niet wou kwetsen. Ik was totaal geblokkeerd, had dat gesprek niet zien aankomen, kreeg een droge keel, een slechte adem en kon niets zinnigs uitbrengen. Niettegenstaande bleven we regelmatig samen uitgaan en op een keer nodigde hij me uit naar het verjaardagsfeestje van een vriendin want die had hem uitgenodigd en op de uitnodiging stond 'DB en vriendin'. "En dat ben jij" zei hij. En "that's the closest he ever got to committing". Goed, als hij dit een relatie noemde, ik niet. En ik vond het spijtig want hoewel mijn hart (nog) op slot zat, wist ik dat ik van deze man ontzettend zou kunnen houden. Ik was niet bang om gekwetst te worden, dat hoort nu eenmaal bij het leven. Maar het moet dan wel de moeite waard zijn. Wat me in hem aantrok? Geen idee. Ik wist het toen niet en ik weet het nog steeds niet. Hij heeft schattige, sexy kuiltjes in zijn wangen. Hij beschikt over een mooi lijf, de juiste proporties. Hij is slank maar gespierd, geen bonenstaak dus. Hij heeft een prachtige dikke krullenbol met donker en steeds wat meer grijs haar. Hij is heel lang, veel te lang voor mij om goed te zijn maar kom, dat zijn details. Hij is ook super intelligent of althans super gemotiveerd. Dat is ook iets nieuws voor mij. De meeste van mijn vrienden/partners leken aanvankelijk op mijn niveau te zitten maar waren qua eq en dan vooral iq beduidend minder bedeeld. En dat zorgde uiteindelijk altijd voor problemen want de meeste mannen kunnen er niet tegen: een vrouw die intelligenter is.Daarom wist ik eigenlijk wel waarom ik leek te vallen voor deze semi-autistische DB. Hij was intelligent. Hij had niveau. Ik moest me wapenen tegen hem want ik interesseerde me weinig voor politiek en daar wist hij alles van. Oké, daar wist hij veel van. Ik wist ook al vrij snel dat hij geen simpel ventje was en behoorlijk gecompliceerd in mekaar zat. De enige die zijn hart blijkbaar had kunnen raken tot nu toe was zijn moeder ; ‘meine Mutti’ placht hij haar te noemen. En misschien ook zijn ex-vrouw. wordt vervolgd

Enkele weken terug maakte ik een uitstapje met mijn dochter en daarna besloten we een hapje te gaan eten bij de 3 fonteinen in Vilvoorde. Een vriend waarmee ik soms afsprak op het zomerterras had me nochtans vaak gezegd dat het eten er niet te wreten was. Ik geloofde hem niet. Hij probeerde mij te versieren maar had geen geld om twee vrouwen te trakteren. Het was dus zijn manier om te ontwijken dat we er iets zouden eten. Die getrouwde vent mocht gaan. Achteraf ben ik er wel gaan eten met een vrije man en het eten was er wél lekker. Op de man was ik ook verlekkerd maar dat is een ander verhaal.Mijn dochter en ik mochten gaan zitten waar we zin hadden en 3 garçons waren direct in de weer om ons te helpen. Alledrie jonge, tamelijk knappe kerels. Tof, ze waren misschien alleen charmant tegen mij omwille van mijn dochter, maar, who cares. Toch duurde het nog een hele tijd voor ze uiteindelijk onze bestelling kwamen opnemen. Mmm -1 dus. Die kerels wisten met hun testosteron geen blijf, ze kwamen ons niet bedienen of ze kwamen tegelijk en overbodig dus. Nummer 2 kwam het bestek brengen en pleegde al direct een aanslag op mijn dochter : een vork schoot uit zijn hand regelrecht naar haar. Ze kon het gelukkig afwenden. We kregen matige excuses. Het voorgerecht was in orde. Zij had een rundscarpaccio (heel lekker) en ik kaaskroketten (lekker maar de zelfgemaakte zijn beter). Als we op restaurant gaan, doen we het goed dus volgde er nog een hoofdschotel.Nummer 1 vroeg of dat direct mocht komen of we liever een pauze hadden tussen de 2 schotels, we verkozen het laatste en zouden verwittigen wanneer de schotel mocht komen. Mijn dochter gebruikte dat moment om een sanitaire stop in te lassen. Ze had de tafel nog geen minuut verlaten en daar stond nummer 3 al met het hoofdgerecht. Dat was toch -2 maar het ergste moest nog komen. Hij vroeg heel overtuigd "is deze schotel voor uw dochter?" Oké, deze kerels moeten nog veel leren over het behagen van de klant, de kunst van het flirten en slijmen. Nu is zij wel mijn dochter maar ik herinner me dat wanneer ik vroeger met mijn moeder op stap was, ze haar vroegen of ik haar zus of vriendin was. Ik weet wel dat ik toen dacht "slijmbal". Maar het werkte wel, mijn moeder zou gelijk een dubbel menu besteld hebben. Deze gasten konden fluiten naar een fooi. Dat stond nu als een paal boven water. Mijn dochter kwam dus terug van de ladies room en kreeg een compleet verslag van de recente gebeurtenissen. De tagliatelli met scampi kreeg een 8/10, het was ook een heel ruime portie. Ze kreeg haar bord niet leeg, ik evenmin. Ik had een wokschotel met kip, goed voor een 7,5/10 en ook genoeg voor een grote eter. Plaats voor een dessertje was er helaas niet meer in onze maag.Ik ga zeker nog terug naar de 3 fonteinen, liefst in de zomer want ze hebben een riant terras met uitzicht over een prachtige tuin. Maar ik hoop dat ik daartegen oma ben, dan kan ik zeggen dat het niet mijn dochter, maar mijn kleindochter is, je zal ze zulke ogen zien trekken!

Het wurgspel zou volgens vlaams minister van onderwijs, Pascal Smet, nog niet zo ingeburgerd zijn dat een rondschrijven naar de vlaamse onderwijsinstellingen ivm het onderwerp vereist is. Meneer heeft dus geen kinderen, neefjes of nichtjes of is nooit thuis. Mijn zoon liet zich 4 jaar geleden reeds "wurgen" voor de kick op school. Geen leerkracht die het gezien heeft. Maar de leerkrachten die toezicht houden tijdens de speeltijd hebben natuurlijk nooit iets gezien (enkele uitzonderingen daargelaten, mensen die hun beroep nog serieus nemen en echt betrokken zijn bij hun schoolkinderen). Die vinden dat kwartiertje per dag al teveel om hun ogen open te houden. Kinderen vallen, maken ruzie, zitten een half uur op het toilet met diarree en het papier is op, hun wonde bloedt en het is de leerkracht zelfs teveel om er een stickertje op te plakken. Of één van de leerkrachten is op dat luttele kwartiertje voor 10 minuten zelf de plaspauze aan het consumeren en de tweede leerkracht kan "de koer" toch niet zonder bewaking achterlaten, dus moet de kleine maar wachten. Allemaal zelf meegemaakt met mijn kinderen en hun vriendjes. Zeg nu zelf: 2 leerkrachten voor 250 leerlingen, dat is toch veel te weinig? Bovendien staan ze dan meestal nog met mekaar te kletsen waardoor ze al helemaal geen "toezicht" houden. Mijn moeder was ook onderwijzeres maar op die school (rijksschool) hadden ze een strenge directeur: die beval de leerkrachten minstens 20 meter van mekaar verwijderd te blijven tijdens hun toezicht, zodat ze niet zouden staan lameren en de kinderen echt in de gaten hielden. Een tiran, dat wel, maar misschien was dat nog niet zo'n slecht idee van die kerel. Het wurgspel dus. Mijn punt is het volgende: er is veel te weinig gemotiveerde bewaking en indien er wel voldoende toezicht zou zijn, zouden er al heel wat minder akkefietjes gebeuren. Aanvankelijk wist ik natuurlijk niets van die wurgspelletjes, mijn zoon was een braaf kind en zijn vriendjes ook. Maar op een dag kwam hij dus nogal bleek thuis en helemaal van de kaart. Hij was heel karig met zijn commentaar maar het vriendje/buurjongentje beweerde dat het kwam doordat de zoon flauwgevallen was tijdens de speeltijd. En dat het vaker gebeurd was. Ik vroeg mijn zoon verder uit maar hij kon of wou de oorzaak niet noemen en dus zei ik dat we dan maar eens naar de dokter moesten. Dat had hij waarschijnlijk niet verwacht (wie gaat er nu voor bewustzijn verliezen naar dokter als alles daarna in orde is?). En hij haat dokters. Hij wou kost wat kost vermijden dat ik hem daar naartoe sleurde. Dus bekende hij. Met horten en stoten kwam het verhaal eruit. U begrijpt mijn verbazing toen hij zei dat geen enkele leerkracht ooit iets gezien of gemerkt had. Enfin, ik had een goed gesprek met hem en hij begreep het allemaal, de risico's, de gevolgen, de schade,... Zijn vriendjes heb ik ook toegesproken maar ik ben nooit zover gegaan ook de andere ouders en de school te contacteren. Ik had zoiets van "het zijn daar zijn laatste maanden, ik heb geen derde kind meer dat daar nog school loopt dus zijn het mijn zorgen niet meer". Er was ook net een nieuwe directeur die ik amper kende en er waren heel veel nieuwe leerkrachten die ik ook al niet kende. Toen werd er in de media ook al over gesproken maar er was natuurlijk nog geen dode gevallen. Als iedereen alles meer officieel zou aangeven (zoals ik had moeten doen) zouden deze kwesties misschien sneller verdwijnen. Hoewel... pesten, daarover wordt nu toch in elke school gepraat en toch zijn er nog heel veel leerlingen en leraars die zelf pesten en ook gepest worden. En zijn er talloze kinderen die klagen over pesten en die niet serieus genomen worden. Een betere wereld begint bij onszelf, laten we daar dan ons best voor doen, en af en toe eens baanbreker zijn zodat anderen in de toekomst ook geholpen zijn.

Donderdag 29 oktober 2009 in Leefwereld met Kristl Stubbe : Slaafse vrouwen.Ik heb het programma zelf niet gezien, maar wel enkele flashes.Ik weet nog dat ik, op mijn 23e getrouwd, geen bladje voor de mond nam en gewoon zei wat ik dacht (binnen de grenzen van het "goed fatsoen" natuurlijk). Mijn echtgenoot leerde me zo kennen en wist waaraan hij begon. Wanneer we met vrienden uitgingen zat ik dan ook niet alleen en stilletjes op het bankje van de 'kwezeltjes' maar nam ik deel aan de zuippartijen, de discussie's en anders was ik aan het dansen. Wat de mensen van me dachten trok ik me toen zo niet aan, jong en onbezonnen heet dat.Toen ons huwelijk al na enkele jaren begon te slabakken en ik besefte dat ik niet met 'het groot lot' getrouwd was, nam ik ook minder deel aan al die sociale, doelloze activiteiten. Ik ging niet meer elke keer mee op pad en bleef liever thuis. Aan mijn echtgenoot had ik niet veel, die leefde voor zijn werk en het 'uitgaan'. Thuis was alles hem teveel. Ik moest hem echt dwingen om eens de haag te scheren of het gras af te rijden : alles kwam op mij terecht. En ik werkte ook full time.Op een avond was er een bijeenkomst en ik moest mee. Tegen mijn zin ging ik mee. Hij begon te babbelen met iemand die we nauwelijks kenden en kwam zeggen dat we met ons vieren iets gingen drinken, die man en zijn vrouw en wij dus. Slaafs heb ik me bij hen aan tafel gezet. Het interesseerde me allemaal niet zo, ik kende die mens niet en zijn vrouw evenmin. De hele avond heb ik braaf van mijn drankje genipt zonder al te veel te zeggen hoewel ik af en toe graag even iets opgeworpen had tegen hun ongegronde argumenten of beweringen. Maar ja, dan zou ik toch weer te feministisch overkomen en die andere vrouw deed haar mond ook amper open, dus waarom zou ik iets zeggen?Wat was nu het strafste van de zaak? Mijn echtgenoot was niet ongerust omdat ik zo stilletjes was, helemaal niet. Hij was zo vol van zichzelf dat het niet mooi meer was en hij zei me "nu heb je je eens goed gedragen zeg!" Kan je dat geloven?!! Nu heb je je eens goed gedragen. Alsof hij mij niet kende, alsof hij niet wist wie ik was voor hij met me trouwde. Hij wist dat ik niet onderdanig was, hij wist dat ik mijn mond opendeed als hij onzin stond uit te kramen. Maar neen, nu had ik mij eens goed gedragen.Sorry baby, maar die rol is niet voor mij weggelegd. Ik hoef niet te vertellen dat het huwelijk niet lang stand heeft gehouden? Waarom huwen mannen dan een vrouw die slimmer is, of die (ook) mondig is? Omdat ze knap is en ze ervan uit gaan dat ze haar wel zullen 'temmen'?Nadien had ik nog een langdurige relatie met iemand die al evenmin zot was van 'slimme vrouwen'. En het duurde natuurlijk weer even voor ik dat door had. Hij was nogal macho in zijn rijgedrag en elke rit zat ik natuurlijk commentaar te geven over zijn overdreven snelheid, het links rijden terwijl de banen rechts helemaal vrij waren etc. En hij kreeg ook veel boetes voor allerlei overtredingen. Gelukkig was dat zijn budget en niet het mijne. Maar af en toe reed hij met mijn wagen en dan was ik natuurlijk superstreng aangezien ik als alleenstaande een zeer beperkt budget had. Naar het einde van de relatie toe, weeral, begon ik mijn commentaar ook te laten varen, het deed er toch niet toe. Zeven jaar was ik bezig geweest om van hem een betere chauffeur te maken maar hij reed zonder na te denken en zonder rekening te houden met andere chauffeurs. Ik maakte me dan maar zo klein mogelijk, of zette een grote zonnebril op zodat niemand me zou herkennen naast die gek met zijn BMW (natuurlijk). Dus in die laatste periode, toen ik geen commentaar meer gaf gebeurde het dat we plots een flits zagen achter ons en dan werd hij boos omdat ik niet gezegd had dat hij te hard reed. Kan het nog absurder? Of we misten een uitrit en moesten kilometers omrijden. Ik miste die uitrit natuurlijk niet, maar ik mocht niets meer zeggen, dus zweeg ik, wetende dat we te laat zouden komen, beseffende dat het straks toch weer allemaal mijn fout zou zijn... Ironisch niet?Hij kon er gewoonweg niet tegen dat ik de betere chauffeur was, dat ik perfect kaart kon lezen en een goed gevoel voor orientatie had. En ik geef toe: dat zorgde ook wel eens voor problemen omdat ik weigerde de weg te vragen. Mijn mannelijk kantje zeker. Maar daarover gaat het hier nu niet.Hij kon mij zo manipuleren dat ik gewoonweg een slaafse vrouw werd. Een weekendje weg met mijn zus? No way! Thuisblijven jij, wat denk je wel. Ook al zat hij op dat moment zelf op een congres. En als we een discussie hadden en hij zijn gelijk niet kon halen dan deelde hij enkele rake klappen uit of sloeg het meubilair aan diggelen en dan zwijg je wel hoor. Slaafse vrouwen : dat ben je niet, dat word je om ruzies te vermijden als je de relatie niet wil opgeven. Tot op een bepaald punt natuurlijk. Ik wou geen tweede mislukking op mijn rekening schrijven en deed er alles aan om discussie's en misverstanden te vermijden, maar het mocht niet baten. Nu ben ik al jaren alleen, ik probeer het af en toe nog wel eens wanneer er een vonkje overspringt maar het hoeft voor mij niet meer. Dan ben ik liever alleen dan slaafs. Want dat blijkt uiteindelijk te zijn wat de meeste mannen willen. Ze willen wel een vrouw waar ze goed mee kunnen praten maar ze mag niet te slim zijn. Een goede vriend van me zei het in een gesprek, dat hem dat afstoot, een slimme(re) vrouw, een andere vriend antwoordde daarop dat hij dat niet begreep - maar dat was dan zelf wel zo'n superintelligent type dus ja, die vindt waarschijnlijk toch geen vrouw die slimmer is dan hij ;-)

Vandaag las ik in de nieuwe weekend Knack op pagina 85 "Top 20 wat u mag overslaan... Sam Jordison haalt...103 musts onderuit." Het gaat hier over toeristische trekpleisters of toeristische activiteiten.Op nummer één staat Firenze, hoofdstad van Toscane. Van alle plekken in de wereld vindt SJ dus dat deze stad ab-so-luut te mijden is, fel overroepen dus. Vanwaar zijn aversie ? Firenze wordt alom bejubeld en het is een prachtige stad. Toch maak ik me de bedenking dat de stad mij ook niet echt 'gepakt' heeft, er was geen magie. Ik ben er nochtans al 3 keer geweest. Waaronder ook eens met een love interest. Dus magie was er op dat moment wel, tussen mijn geliefde en mij, maar niet tussen mij en de stad. Toch is deze stad enig in zijn soort met beelden, zomaar op een overdekt pleintje (Loggia dei Lanzi), zoals die van de Sabijnse Maagdenroof (van de naar Italie uitgeweken Belg Jean Boulogne °1529-+1608). En het is ook een stad aan een stroom, wat ook altijd extra charme geeft. Die mooie Ponte Vecchio over de Arno, hoe romantisch toch. De verwende reiziger die al veel historische steden bezocht heeft en dan uiteindelijk het alom bejubelde Firenze aandoet, is misschien wat teleurgesteld? Stel, je bent al in Praag en Boedapest geweest, in Londen, Parijs en Amsterdam, je hebt ook Madrid en Barcelona bezocht, Rome, én Brussel, Antwerpen, Gent, Brugge... Misschien ook New York, Berlijn, Kopenhagen. Ok, stel dat men je dan zegt "oh, maar je bent nog niet in Florence geweest?! Moet je absoluut doen, niet te versmaden" en je doet het dan ook. Misschien dat je dan zegt "dit is echt de nummer één van niet-te-bezoeken-alom-te-vermijden plaatsen?" Of misschien komt het omdat je er bestolen bent door een pickpocket en je de stad zo wil straffen? Ik laat het erbij en ga naar nummer 2 : de Mount Everest. Wat heeft die misdaan? Had SJ teveel bergen gezien, was hij het beu na de Mont Blanc, de Kilimanjaro en de K2? Nummer 3 : formule één in Monte Carlo. Voor mijn part formule één eendert waar. Wie wil er nu een stad bezoeken waar de decibels voor blijvend oorletsel zorgen? En het zijn toch alleen de fans die races willen bezoeken? Dan kan je evengoed zeggen : de tour de France in Parijs. Voilà. Nummer 4 : Paaseiland, provincie van Chili. Volgens Wikipedia staan er alleen die kolossale beelden, Moai en is het eiland maar zo groot als Texel. Dus ja, misschien is dat wel een teleurstelling. Nummer 5 : een gondeltocht in Venetië. Dat moeten we misschien even vragen aan Koen en Valerie of Marco en Leontien. Want de reacties die ik tot nu toe kreeg waren allemaal nogal negatief : het is te duur, de gondeliers zijn onbeleefd en het water staat soms zo hoog dat verscheidene steegjes niet te bereiken zijn. Nummer 6 : Met dolfijnen zwemmen. Echt, zou dat zo'n afknapper zijn? Dat kan toch niet. Volgens mij heeft deze SJ niet zo'n mooi karakter en aangezien dolfijnen mensenkenners zijn zal er waarschijnlijk ééntje in de broek van SJ gebeten hebben, vandaar. Nummer 7 : Met haaien duiken. Hier begint hij zijn fantasie te verliezen vind ik. Dat is toch echt iets voor liefhebbers. Dit valt onder dezelfde noemer als de formule één race in Monaco. Of de Tour de France in eendert welke stad. Nummer 8 : Op een dirtboard een berg afglijden. Wat heeft dit in hemelsnaam nog met toerisme of toeristische activiteiten te maken? Is mijnheer SJ misschien de Mount Everest afgegleden met een dirtboard ipv een snowboard? Nummer 9 : Koh Samui, in het zuiden van Thailand. Ik begin het te begrijpen. SJ is waarschijnlijk door zijn liefje gedropt in Venetië omdat hij weigerde het schandalig hoge bedrag voor de gondeltocht te betalen, toen moest hij alleen naar Firenze waar hij ook nog eens bestolen werd en sindsdien rest hem geen greintje gevoel voor romantiek meer. Zelfs de dolfijnen konden hem gestolen worden! Nummer 10 : de Mona Lisa in het Louvre. Mmja. Ik bekijk de Mona Lisa ook liever thuis op mijn gemakje. Maar als je dan toch in Parijs bent (en liefst niet vanaf de 14e juli tot eind juli) en je wil een ticketje voor het Louvre betalen, dan ga je wel die Mona Lisa bekijken. Of niet soms? Nummer 11 : Whispering Gallery in St. Paul's Cathedral in London. Geen idee waarom hij dit zo lelijk vindt. Ik ben zelf niet in de kerk geweest, heb er alleen voor gesloten deuren gestaan maar als ik de afbeeldingen google vind ik het spijtig dat ik toen te laat was. Volgende keer zeker doen. Nummer 12 : Spectaculaire achtbanen. Dit hoort eerder thuis in een lijstje van attracties in pretparken, niet? Nummer 13 : Stierenren in Pamplona. Het moet spectaculair zijn om te zien maar het is natuurlijk ook een barbaarse gewoonte. Dit jaar zijn er weer doden gevallen. Mensen. Nummer 14 : Noordpool. Nooit geweest maar misschien is de Zuidpool mooier? Nummer 15 : Een bad nemen in de Ganges. Ja, dat is inderdaad geen goed idee voor je gezondheid (ongelooflijk veel chemicaliën en bacteriën die uiterst slecht voor je kunnen zijn). Uit de Nijl blijf je trouwens beter ook. Nummer 16 : Paragliding. Niet doen met hoogtevrees en valt volgens mij ook eerder onder de noemer 'sport'. Nummer 17 : Zomerzonnewende in Stonehenge. Misschien is het daar dan veel te 'crowded' en ga je liever op een ander tijdstip. Je kan Brussel beter ook op een andere dag bezoeken dan de 21e juli. Nummer 18 : de reisbestemming bepalen aan de hand van een spelletje darts.Geen goed idee natuurlijk. Tenzij je heel goed bent in 'vogelkespik'. Nummer 19 : Ramblas in Barcelona. Komaan man, dat kan je toch niet menen? Waarschijnlijk ook weer last gehad van gauwdieven. Naar mijn mening is Spanje koploper in gauwdieven. Nooit zoveel last gehad als in Madrid (op één) en Barcelona (op twee). Maar de Ramblas is en blijft een must in Barcelona. Ga ook eens 's avonds kuieren op de Ramblas. Nummer 20 : Carnaby Street in Londen. Ik was er ook niet wild van. Dit is misschien de enige terechte vermelding, op de twintigste plaats. Gekke lijstjes kan iedereen maken en niemand is het ooit eens met wat er allemaal in staat. Of wie. Denk maar aan de bestgeklede man/vrouw, meest sexy man/vrouw, bestgeklede royal, rijkste amerikaan, meest geliefde steden voor citytrips, meest authentieke steden (het lijstje van National Geographic Traveler waar Gent de derde plaats scoorde! en terecht).

Waarom zegt mijn dochter nu zoiets "jij bent de grootste bitch van de wereld"? Omdat ik ze kwijt ben. Ze is verzonken in haar eerste grote liefde en niet langer voor rede vatbaar. Nu pas versta ik de volle betekenis van 'liefde is blind'. Mijn dochter is nochtans een intelligent kind en ze heeft ook al de nodige levenslessen meegekregen door de hobbelige wegen die we samen al bewandeld hebben. Of ze weet wat liefde is, partnerliefde, dat weet ik niet. Ze heeft het thuis nooit gezien. Haar papa en ik zijn al zeer vlug gescheiden en ze heeft totaal geen herinneringen meer aan ons leven als gezin. Na die ex is er eigenlijk nooit meer iemand geweest. Een lat-relatie die wel 8 jaar duurde maar waarvan zij nooit veel gezien heeft omdat die man kwam wanneer zij al sliep of wanneer zij bij haar papa was. Vervolgens waren er nog 2 mannen met wie ik het nog geen week uithield (die verhalen volgen later, want dat had echt wel zijn reden) en één man met wie ik het heel goed kon vinden maar ik was niet verliefd op hem, hij wel op mij en hij verbrak dus alle contact.Een voorbeeldige relatie heeft mijn dochter dus niet gezien in ons huis. Maar kan ik dat als reden geven waarom ze nu in een desastreuze relatie zit (desastreus is overdreven, oké)? Ze ziet toch ook bij haar vriendinnen hoe het daar aan toe gaat? Haar vriend is een narcist en verwaarloost haar. In mijn ogen. In haar ogen niet maar elke dag dat hij niet wil afspreken zit ze wel te huilen op haar kamer of loopt ze slechtgezind rond. Volgens haar is haar vriend heel lief voor haar. Ik geloof dat wel, maar ja, hij wil haar amper zien. Ze kennen mekaar van op school maar hij gaat nooit naar de les ("ik ben hoogbegaafd en moet mijn tijd niet verdoen op de schoolbanken"). Hij is ondertussen 24 maar zit nog altijd in zijn eerste jaar hoge school. Hoogbegaafd dus. Waarschijnlijk heeft hij wel een hoog IQ en misschien is het waar dat hij al een diploma heeft van een andere richting (op den duur begin je aan alles te twijfelen van die gast) maar zijn EQ is beneden alle peil.Wanneer hij bij ons thuis binnenkomt, negeert hij mij straal, loopt me voorbij zonder te groeten. Het schijnt een malaise te zijn bij de jeugd maar komaan zeg?! Gebrek aan elementaire beleefdheid noem ik dat.Verder maakte hij ook al een venijnige opmerking over het feit dat er nog 2 binnendeuren ontbraken in onze ver-nieuwbouwwoning. Wat kan ik doen als alleenstaande moeder als het geld op is? 2 nieuwe binnendeuren, geplaatst : € 1150,00 klinken inbegrepen.De deuren hangen er ondertussen wel.Hij kat mijn dochter ook af als ze al eens durft opperen dat ze mekaar toch wel erg weinig zien (soms in geen 10 dagen), zij is dan de moeilijke. "?"Zijn excuses om haar niet te zien : "voetbaltraining" "voetbalmatch" "voetbaltraining bij de andere ploeg" "ziek" "slecht geslapen"... Wanneer zijn excuses echt uitgeput zijn heeft hij nog een hele mooie in reserve : "ik kan je nu niet zien want ik sta zó achter met mijn boek dat ik nu toch echt nog eens een bladzijde of 10 moet schrijven". Een kanjer, niet?Mijn dochter aanvaardt dat dus allemaal (ja, ze is blond), zit ondertussen te kniezen, te huilen of zich op mij af te reageren. Het ergste is : ik mag geen commentaar leveren op die wantoestanden. Maar soms kan ik me echt niet houden en zeg ik eens goed mijn gedacht. Zoals bv "En uw lief, ik hoop dat hij niet meekomt naar het feest aanstaande zondag want ik moet hem echt niet zien, de egoist!" Gevolg: dochter boos, lief komt niet mee (dat kwam hem echt goed uit durf ik wedden) en lief gaat nooit meer tegen mij praten (wat hij sowieso al niet deed, dus waar ligt het verschil?).Nu kan me niet verweten worden dat ik mijn best niet gedaan heb: mijn dochter vroeg een tweepersoonsbed (voor wanneer het lief blijft slapen) en zodra ik wat geld opzij had, heb ik er werk van gemaakt. Ik heb haar naar zijn woonplaats vervoerd, heb me wat in de stad bezig gehouden met sight-seeing en heb haar sms afgewacht om haar terug op te pikken en naar huis te gaan. Ik ben met haar naar winkels gegaan die hij hoog aanschreef (merkkledij uiteraard), ik heb haar op vakantie laten gaan met hem terwijl wij eigenlijk samen een reisje zouden doen, ik heb haar nieuwe lingeriesetjes betaald (en die waren niet om mij plezier te doen). Ik heb haar door hun eerste crisis gesleurd. Kortom, aan mijn goede wil ligt het niet.Hij kraakt al haar vrienden af : "Wat een dope-geval is me dat" "wat een manwijf is dat" "die heeft ook geen niveau" en ga zo maar door.Vroeger vertelde mijn dochter me dat allemaal maar nu niet meer want ze weet dat ik het tegen hem kan gebruiken en ze kan geen slecht woord van haar lief verdragen. Het is dus zwijgen en de goede (vertroebelde) band met mijn dochter behouden of mijn dochter verliezen.Hij mag dus zeggen : "Zeg, kan je moeder niet naar Afghanistan verhuizen?" maar ik mag niet zeggen "Louiske (onze kat), hoe lang gaat dat nu nog duren met dochter en lief?" "Louis, wanneer gaat dochter iemand anders leren kennen?"Het is een hopeloze situatie. Hij mag manipuleren, schuldgevoelens geven (want alles is uiteraard háár fout) maar ik mag niets. Ik ben als moeder, met 19 jaren trouwe dienst, plots al mijn krediet kwijt! Maak er maar 20 jaar van want het begon al tijdens de zwangerschap.Alles zou ik voor mijn dochter doen, mijn eerstgeborene, alles mag ze me vragen maar mijn krediet is op. Triestig. En dan komt ze met de fameuze uitspraak : "mama, jij bent echt de grootste bitch van de wereld, jij zou de Vogue moeten runnen"! (ipv Anna Wintour aka 'the devil wears Prada').Is er nog hoop?Gelukkig is mijn tweede kind een zoon en geen dochter want ik denk dat ik nooit zoveel van een tweede dochter zou kunnen houden/verdragen als van de eerste. De zoon maakt alles dan weer anders maar daar heb ik het laatste ook nog niet van gezien natuurlijk. 15 en ook al een (kalver)liefdesrelatie achter de rug